ขื้อ ดอย ปาย เกะ กา หล่า @ Thank you for your LOVE

เดวมาอัป แปะรูปก่อน

อิ อิ มาแว้วว

กลับบ้าน ไปหาแม่ ไปถึงพอดี ไอ่แหม่มเพื่อนเกตุ

โทรหาพอดี มันชอบแซวตลอดว่า

ขึ้นดอยไปเก็บกะหล่ำหรอ แล้วก็หัวเราะเอิ๊กกกอ๊ากก สะใจมันละ -_-"

วันนี้พอเห็นว่าสายที่โทรเข้ามาเป็นไอ่แหม่ม

เกตุเลยรับสาย ตอบไปว่า

เกตุ : อ่ า โ ห ล ล ล ล

แหม่ม : เมิงอยู่ไหนวะ แม่งโทรหายากชิบ

เกตุ : เฮา อยู่ โบ ดอย มา เกะ ก่า หล่า ( แม่หัวเราะกิ๊กเลย )

แหม่ม : ( หัวเราะ เอิ๊ก อ๊าก ) เกะ แค เราะ มา ฝ่ะ กุ โด้ย นะ

เอา เอา กะมาน (-_-")

มานโทรมา นัดกันไปกินไรกันก๊วนเพื่อนๆ ก่อนเกตุไปทำงาน

เดวจะไม่ได้เจอหน้าอีกนาน หุ หุ

กลับมาถึง บ่นหิว หิว แม่หาข้าวให้กินหน่อย แห่ะ ๆ ก็กินข้าวแล้วก็

เดินเล่น คุยกับแม่

เค้นความสามารถของกล้อง Canon A400 หุ หุ

ตื่นมาตอนเช้า ( ตื่นแปดโมง ) อิ อิ แหวกม่าน เปิดหน้าต่างดู

เหวอออออ หมอกขาวโพลนเลย

ออกมาดูคนงาน กำลังทำงาน ปลูกหญ้าอยู่ และทำเก้าอี้

เห็นถนนไม๊ฮะ รัฐเค้าเสนอจะราดถนนทีนึง แต่พ่อไม่อยากให้คนเข้ามาเยอะ

เพราะทุกวันนี้เข้ามายาก เลยมีแต่ฝรั่งเข้ามาดูนก กับแม้วมาเก็บผลไม้ป่า

ไม่มีนักท่องเที่ยว พ่อเกรงว่าถ้าลาดยาง คนจะเข้ามาเยอะ แหง๋ม ๆ

แต่ ไม่ลาดมันก็ลื่น ตอนเด็กๆ เกตุนั่งในรถกับพ่อ รถเด้ง กระดอน เกตุก็กระเด็น

หัวชนหลังคารถ

เมื่อวานเดิน มือหนึ่งหิ้ว Notebook อีกมือหนึ้งสะพายกระเป๋าเสื่อผ้า ขาตั้งกล้อง

แม่เดินอยู่ข้าง ๆ เกตุก็ลื่นปรึ๊ดดดดดดดดดด ลงไปนอนหงายบนถนน

แม่บอกว่า อ่าววววววว จะนอนตรงนี้เลยเหรอ (-_-") มันล้มอ่ะแม่ โด่

พออีกวันตอนเช้าก็ล้มอีก ท่าเดียวกันกับเมื่อวานเลย เพียงแต่ไกลจุด

ที่ล้มเมื่อวานไป 4 ก้าว วันนี้ปวดเนื้อปวดตัว ระบม

แม่บอกว่า เค้าก็ล้มกันนะ แต่ปีละซักครั้ง ไม่ใช่ล้มทุกวันแบบนี้ 5 5 5

คนงานเห็นเกตุล้ม หัวเราะกิ๊กกั๊ก ท่าคงตลกน่าดู

แต่เกตุทำเสียงขุ่น ถามไปว่า ตลกนักหรอ ไม่เคยเห็นคนล้มไง๊? แม่หัวเราะใหญ่เลย

ร่องรอยการลงไปนอนเล่นบนพื้น เหอ ๆ

เทอโมมิเตอร์

ที่วัดปริมาณน้ำฝน

คนงาน ไว้คราวหน้าขึ้นไปจะซื้อเสื้อไปให้เจ้าหนูนี่

หนาวออก ไม่นุ่งเสื้อกันหนาว

เกตุซื้อเสื้อผ้าเยอะ ผู้หญิงอ่ะนะ แต่เบื่อๆ ก็ขนไปแจงคนงานนี่แหละ

ดินติดเต็มขา แต่ไม่สนใจ

สอนแม่ถ่าย เออ ถ่ายได้แหล่มกว่าเราอีกแฮะ

คนงานปลูกหญ้าสนาม

เลื่อยเก้าอี้ บอกเกตุว่า เลื่อยไม่ให้เสี้ยนตำตูดสาว 5 5 5

พ่อเกตุเอง ใส่หมวกขาวอ่ะ

ลุงพะโล แกเห็นเกตุวาตั้งแต่เล็ก ๆ

เพราะตอนเด็ก ๆ ปิดเทอมก็มาอยู่กับพ่อแม่ เอาหนังสติ๊กไปยิงนก

กับน้องชายสองคน จนคนงานต้องไปออกตามหาบ่อย ๆ

ลุงพะโล เป็นคนไปเก็บหญ้ามาให้คนงานอื่น ๆ ปลูก

ด้วยความที่คนปลูกเยอะกว่าคนไปเก็บ แกเอาหญ้ามาส่งพร้อมกับบ่นว่า

ควายพวกนี้กินหญ้าเก่งจริง ๆ เก็บแทบไม่ทันแน่ะ แล้วก็หัวเราะกันครืน

อากาศ สดชื่นมากมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เกตุผูกพันธ์กับที่นี่มาตั้งแต่เกิด อยู่มาตั้งแต่เล็ก

อากาศดี คนงานนิสัยดี โอบอ้อมอารีย์ เกตุเลยจิตใจดีไปด้วย

ต้นสนสามใบแถวนี้ ฝีมือคนงานพ่อทั้งนั้น พ่อรักงานของพ่อมาก

วันสงกรานต์ให้คนงานกลับไปหาครอบครัว แต่พ่อไม่ได้ไปไหน

คอยดูแล กลัวไฟไหม้ป่า ทำงานทุกวัน วันหยุดส่วนมากพ่อก็ไม่หยุด

ช่วงไฟไหม้ป่านี่ งานหนัก เพราะต้องพาคนงานไปทำแนวกันไฟป่า

เป็นแหล่งต้นน้ำให้คนได้มีน้ำกินมีน้ำใช้

ปัญหาก็มีบ้าง แม่จะงอลล์มั่งเพราะเจ้จะไปไหนไม่ได้ไป 5 5 5

แต่ทั้งพ่อและแม่รักธรรมชาติ เกตุโตมากับที่นี่ เลยรักธรรมชาติ

ที่เลือกเรียนเกษตร ก็เพราะรักธรรมชาติ รักที่จะเรียนรู้มัน

แต่ออกแนว เกษตร ไฮโซ เพราะว่า  จอบ เจิบ

ได้จับบ้างแค่ตอนที่เรียนเท่านั้นแหละ แห่ะ

หนักไปงานวิจัย งานด้านวิทยาศาสตร์ ไม่ลุยแบบพ่อ

แต่เกตุทำเพาะเลี้ยงเนื้อเยื่อพืชเก่งนะ อิ อิ ( Plant Tissue Culture )

เจ้าสีหมอก ลูกมันเสือคาบไปกินแล้ว

ไม่ต้องชมว่าแม่สวยกว่านะ ได้ยินจนชินละ 5 5 5

รักพ่อกับแม่มาก

* พ่อเค้าไม่ถูกกับกล้อง จะถ่ายทีไร วิ่งหนีทุกที (-_-")